Recent in de categorie Dagelijks leven

Dit nummer kwam vanochtend langs op mijn immer shuffelende iPod. Luister eens goed naar de tekst. Dit kwam uit in 1990, maar wat is het nu eigenlijk weer actueel.

Omdat je er toch wat moois van moet maken.

Zondag (2)

| Geen reacties | Geen TrackBacks

Het was weer zondag. Met gezonde tegenzin zat hij aan de keukentafel de post van de afgelopen week te sorteren. Dit was reclamedrukwerk. Meteen in de papierbak. Hier nog een stapeltje post bestemd voor de vorige bewoner van dit pand. De fik erin!, dacht hij en gooide dit eveneens in de papierbak. Rekening van de slotenmaker. Dat was snel. Vast een hoge, want op zondag zijn ze natuurlijk duurder. Ah, een envelop van de bank met daarin de pincode van zijn nieuwe bankpasje. Weg ermee! Zijn nieuwe bankpasje, die hij na de brute diefstal van vorige week had aangevraagd, was immers alweer opgeslokt door de pinautomaat. Wist hij veel dat ie er ook een nieuwe pincode bij zou krijgen. En waarom leveren ze die dan ook achteraf pas aan en niet gelijk met het pasje? Sukkels daar bij die banken, vond hij. Dat vond hij nog steeds toen hij de tweede envelop van de bank had geopend. Het was een afschrift waarop vermeld stond, dat hij zo spoedig mogelijk zijn saldo moest aanvullen. Ja, dat zat er dik in. Kutwijf!

Hij had gelukkig nog wat 'analoog' papiergeld, waar hij zijn lunch en avondeten voor vandaag nog van kon betalen. Morgen maar weer bietsen bij zijn ouders of een andere vage kennis die hij al tijden niet had gezien. Zijn salaris zou morgen vast al wel overgemaakt zijn, maar zonder pasje kom je er niet gemakkelijk bij. Hij hield niet van bietsen, want dat gaf hem het gevoel dat de andere partij er op korte termijn iets voor terug wilde hebben. Dat hij binnenkort weer moest helpen met de zoveelste verhuizing of kansloze verbouwing die nooit af kwam. Hij kon toch al zo moeilijk nee zeggen. Maar goed, nood breekt wet, schijnt men wel eens te zeggen, dus daar hebben we ons dan maar aan te houden. Met deze opgewekte gedachte in zijn hoofd, liep hij naar de dichtstbijzijnde McDonalds. Shit, wat was het hier druk. Hij sloot toch maar aan achter de minst lange, maar ongetwijfeld meest langzame rij en wachtte zijn beurt af. Hij hield ook niet van wachten. Hier in deze vreetschuur waren hem net iets te veel kinderen en er leken de laatste tijd ook steeds meer allochtone hangbejaarden te zitten. Die halen een enkel kopje koffie en zitten dan samen met de andere uitgerangeerde stamhoofden zo'n anderhalf tot twee uur de beste zitplaatsen bezet te houden.
Na bijna 10 minuten wachten was hij bijna aan de beurt. Het zweet stond hem inmiddels op het voorhoofd. Het stel voor hem, die nu aan de beurt waren, hadden drie zeer irritante kinderen die constant heen een weer aan het rennen waren tussen de verschillende rijen voor de kassa's. Het was zo'n gemengd stel; een dikkige negerin met een roze Jamai-bril en een iets te magere blanke man met een geitesik en 'hip' Arafat-sjaaltje, wat totaal niet bij hem paste. Hij luisterde hoe zij de bestelling van drie menu's (vast twee voor haarzelf) en nog eens drie happy meals voor die rotkinderen deed. Hij keek vuistballend en met zijn kaken stijf op elkaar om zich heen, naar de rij mensen achter hem, vervolgens naar de andere rijen, stapte uit zijn eigen rij en liep vervolgens het restaurant uit. Hier had hij geen geduld meer voor. Zo doodde hij overigens wel vaker de tijd. Zinloos in de rij staan bij een eetgelegenheid, om vervolgens tot de conclusie te komen dat het hem allemaal te lang duurt. Hij was niet bepaald wat je noemt een geduldig type. Bij honger al helemaal niet.

Dan maar zo'n ranzige hotdog. Bij dat kraampje stond nooit een rij en het slappe broodje met koude worst lag dan ook al snel in zijn handen, klaar om in gebeten te worden. Dit had hij even hard nodig, ondervond hij, terwijl de saus ongemerkt op zijn kruis klodderde. Na de laatste hap stond hij op en liep richting huis. Een jong meisje kwam hem tegemoet. Ze keek naar zijn kruis en gaf hem vervolgens een brede glimlach. Ja ja, mompelde hij tot zichzelf. Still got it! Toch nog best een fijne dag, deze zondag.

Zondag

| Geen reacties | Geen TrackBacks

Het was weer zondag. Hij lag er gisteravond laat in. Waarin wist hij op dat moment niet, maar nu hij langzaam ontwaakte, drong het tot hem door, dat het gelukkig toch zijn eigen bed was. Zo te ruiken lag hij ook nog in iets anders. Het was kots, maar niet van hemzelf. Hij keek wat rond en realiseerde zich dat ze waarschijnlijk al vertrokken was.

Hagelslag! Daar had hij nu enorme trek in, maar eenmaal in zijn ranzige keukentje aangekomen, bedacht hij zich dat hij gisteren nog boodschappen had willen doen. Dan maar jam. Da's ook zoet. Hij vroeg zich ondertussen af of hij haar telefoonnummer eigenlijk wel had. Het brood dat hij uit het zakje frutselde voelde wat droog aan. Hij had 't immers vrijdagavond al uit de vriezer gehaald. Alvast voor de zaterdagochtend. Waarom het hier nu nog steeds lag, kon hij zich niet herinneren. Nou ja, zo lang het niet blauw-groen zag en aaibaar was, kon het vast nog wel gegeten worden. Hij had daar vorige week ook gewoon beter op moeten letten, voordat hij zijn tanden er in zette.

De telefoon ging. Hij trok snel zijn broek aan en strompelde richting de voordeur. Ze was zeker even sigaretten wezen halen. Kut, dacht hij, op het moment dat hij zijn deurknop aanraakte. De sleutel lag op het kastje naast de telefoon en hij maakte rechtsomkeert. Een associatieve ingeving maakte dat hij niet de sleutel, maar de hoorn van de telefoon oppakte. Deze was inmiddels gestopt met rinkelen. Door het raam zag hij een taxi voorbij rijden en hij nam een moment om op adem te komen. Na dit rustmoment keerde hij terug naar de keuken en at een paar sneeën droog brood. De aardbeienjam was helaas al wel wat blauw uitgeslagen.

De kotsvlek op zijn rug begon hem nu parten te spelen. Hij nam een douche, kleedde zich uit en ging op zoek naar een handdoek. Halverwege de wasmand kon hij die van afgelopen woensdag nog ontwaren en die leek inmiddels weer droog te zijn. In zijn slaapkamer raapte hij wat kleding van de vloer en beoordeelde van ieder stuk of 't er nog een dag mee door kon. Eenmaal aangekleed nam hij zijn bed af en stopte het beddengoed in de afwasmachine. Zout en tablet erbij en draaien maar. Vreemd geluid.

Hij keek even naar de klok, die zoals gewoonlijk op half vier stond. Hij ging op zoek naar het boodschappenlijstje en voegde onderaan 'batterijen' toe. Deze stonden er inmiddels al vier keer op. Dan maar gelijk boodschappen doen. Hij zocht naar zijn portemonnee en bedacht dat die waarschijnlijk in zijn jaszak zat. Half in zijn jas liep hij door de voordeur naar buiten, gooide de deur achter zich dicht en voelde dat zijn portemonnee toch niet in zijn jaszak zat. Niet meer. Hij keek naar zijn voordeur, dacht aan haar, hoorde een telefoon rinkelen en dacht vervolgens aan de sleutel die ernaast lag. Het was weer zondag.

Je zou al je spaargeld maar op een rekening van Icesave hebben staan. Het scheelde bij ons niet veel, want we hadden al een rekening geopend. Nu kun je er dus niet meer bij, omdat het moederbedrijf Landsbanki hf. te Reykjavik door de kredietcrisis in de problemen is geraakt. Goed, hier is dan wel weer een (IJslands) garantiefonds voor, die de tegoeden vergoedt, maar hier wordt je als spaarder niet vrolijk van.

Wat betekent dit nu eigenlijk voor het gehele bankwezen? Dankzij dit voorbeeld, waar toch enkele tienduizenden Nederlanders bij betrokken zijn, zal het vertrouwen van de consument in nieuwkomers op deze markt erg laag zijn. Misschien maakt dit in de praktijk echter niet zoveel uit, omdat ook de vertrouwde grote namen uit de bankwereld aan het wankelen zijn. Of je nu je geld bij een nieuwkomer of een oudgediende zet, het blijft een onzekere business.

Maar wat moet je dan met je geld? Niet veel mensen zullen het aandurven om op dit moment te gaan beleggen. Ook onroerend goed kopen is op dit moment geen zekere investering, mocht je überhaupt zoveel te besteden hebben. Ja, je kunt ook je geld gewoon uitgeven. Goed voor de economie, maar dan is het wel weg.

Alles dan maar weer in een ouwe sok? Gewoon investeren in een goede brandvrije kluis? Tja, dan ontvang je geen rente, maar bijkomend voordeel is weer dat de belastingdienst geen inzicht heeft in jouw kapitaal en hoef je er ook geen vermogensbelasting over te betalen. Maar ook dat is pas relevant boven een bepaalde grens.

Het beste is natuurlijk om het risico te spreiden. Da's wel veel uitzoekwerk en als je je administratie niet op orde hebt, weet je straks ook niet meer waar je geld zit. Het is overigens wel een goed idee om nu een eigen financieel product op de markt te brengen, want nu mensen zoveel met hun geld schuiven, kun je mooi een graantje meepikken. En dan maar hopen dat je klanten inderdaad niet meer weten waar hun geld zit...

Motoren en koplampen

| Geen reacties | Geen TrackBacks

Boy Toy

"Een man in zijn Audi A4 rijdt over een willekeurige tweebaans snelweg. Het is al wat later op de avond en rotweer. Zo'n miezerige motregenspray die het zicht rondom behoorlijk verminderd. Het is niet zo heel druk op de weg en hij heeft voor de verandering een keer de gelegenheid om ook daadwerkelijk de maximum snelheid op dat stuk snelweg te rijden. Het enige voordeel van een uitgelopen vergadering is dat je niet in de spits naar huis hoeft. In de verte rijdt een vrachtwagencombinatie voor hem op dezelfde rijstrook. Achter de vrachtwagen is de spray nog erger. Hij maakt zich op om van rijstrook te wisselen en de combinatie in te halen. Dat gaat niet, want op dat moment wordt hij ingehaald door een Golf waarin de bestuurder zichzelf verblind met het felle scherm van een navigatiesysteem. De man wacht tot de Golf gepasseerd is, gaapt en maakt zich wederom op om te gaan inhalen. Hij ziet in zijn linkerbuitenspiegel twee koplampen. Zo te zien een auto die minstens 500 meter achter hem op de andere rijbaan rijdt. Ruimte zat dus en de man stuurt zijn Audi naar de linker rijbaan. Een hard schrapend metaalachtig geluid volgt, vergezeld door een vonkenregen en een schim die links van hem over de vangrail tuimelt..."

Je ziet ze tegenwoordig steeds vaker. Motoren met twee koplampen. Persoonlijk vind ik dat dat de esthetiek van een motor ook ten goede komt, maar zoals je uit het bovenstaande (fictieve) voorbeeld kunt opmaken, is dit echter niet erg veilig. Tenzij er een wetswijziging is geweest, is het volgens mij ook niet toegestaan voor motoren om met dubbele koplampen te rijden. Gelukkig zie je er dan ook veel rijden waarbij de tweede koplamp is uitgeschakeld. Het aantal motorrijders wat deze tweede koplamp wel laat branden groeit echter snel en het zal mij dan ook niet verbazen als het aantal ongelukken waarbij motoren betrokken zijn binnenkort zal toenemen. Ik rijdt zelf overigens geen motor. Ik zou wel willen, maar ik ben in het bezit van een sterk gevoel van zelfpreservatie, wat mij op voorhand al behoedt voor die ene onvermijdelijke suïcidale actie die ik met een motor zal uithalen. Er zijn echter genoeg motorrijders die zo'n beperking niet hebben (getuige de diverse bloemperkjes die langs de weg ontstaan) en hoewel ik het vrije gevoel van motorrijden wel begrijp, kan het natuurlijk geen kwaad om wat meer veiligheid te waarborgen.

Afgelopen zaterdag kwam het moment dat ik eigenlijk nog een jaar of 15 had willen uitstellen. We reden met z'n drieën rond lunchtijd in de richting van Purmerend, op zoek naar een tweede auto. Irrelevant, maar goed, zoals ik al zei, het was rond lunchtijd: Honger. Zij noemt voorzichtig een optie om te gaan lunchen. Een optie die normaal bij mij vandaan komt, maar die ik expres niet verkondig omdat ik die kleine achterin niet aan een fast-food verslaving wil helpen. Je raadt het al: McDonalds.

We waren nog ruim 20 minuten van Purmerend verwijderd, maar die twee-en-een-halfjarige muis heeft de hele weg fast-food termen door de auto zitten schreeuwen. Ja, die kent ze inmiddels wel, maar dat wil nog niet zeggen dat ze dan ook iedere week bij Ronald McDonald op schoot hoeft te gaan zitten met een halve liter frituurvet in haar maag.

Ok, haar overmatige enthousiasme werd toch beloont, want we hadden er zelf ook wel trek in. Je weet in ieder geval wat je krijgt en wat het gaat kosten. Een Happy Meal voor die kleine dan maar. Gelukkig doen ze bij de McDonalds nog redelijk veel aan de promotie van gezond eten. Vooral in het kader van 'ga ook eens niet bij de McDonalds eten', maar tegenwoordig pogen zij de menu's ook wat gezonder te maken. Bij zo'n Happy Meal heb je in ieder geval je lot min of meer in eigen handen, omdat je best veel keuze hebt in de samenstelling hiervan. Goed, de vette hap en de friet krijg je sowieso, maar in de praktijk blijkt dat kinderen dat meestal niet helemaal opeten. De keuze uit drankjes is redelijk breed en bevat niet enkel koolzuurhoudende mengsels. Dan krijg je ook nog een soort van toetje in de vorm van een fruitlegering. Tenminste, wij gingen maar voor het zakje fruit, waar net geen halve appel en een paar druiven in zitten. Kortom, met wat sturing hoeft een bezoekje aan de Mac een niet geheel rampzalige invloed op de opvoeding van kinderen te zijn. Alleen dat overmatige enthousiasme baart me wat zorgen. Het doet me namelijk denken aan iemand. Iemand die ik heel erg goed ken...

Lays Baked

| Geen reacties | Geen TrackBacks

Doe het niet! Serieus, dat spul is niet lekker. Ik, als grootverbruiker van chips, kan het weten. Hoewel de natuurlijke aardappelvorm behouden is gebleven, zijn Lays Baked niets anders dan die onnatuurlijk ronde Pringles. Nu zijn die Pringles over het algemeen, enkele smaken daargelaten, ook niet te vreten, maar die Lays Baked zouden eigenlijk met bijgeleverde dipsaus verkocht moeten worden. En we weten allemaal dat er iets niet klopt als je dipsaus nodig hebt om chips lekker te maken. Misschien komt dat gebrek aan smaak ook wel doordat er 70% minder vet in zit. Da's ook stom, want daar komt de smaak juist vandaan. Echte chips hoort overigens gefrituurd te zijn. Supermarkten zouden er goed aan doen om gebakken chips tussen de koekjes in de schappen te zetten.

Robert Jensen

| Geen reacties | Geen TrackBacks

Hoe toevallig dat dit relaas over Robert Jensen nu op in de column van Paul de Lange op Nu.nl staat.

"Sec bekeken spreekt wel meer tegen Jensen. Wat zijn verschijning betreft had hij het beter bij radio kunnen houden, hij geeft gasten zelden de kans om uitgebreid te vertellen over hetgeen waarvoor ze naar de studio zijn gelokt en zoomt steevast in op ranzige details."

Ik kijk nooit naar Jensen, maar toevallig had ik gehoord dat A-Team helden Dirk Benedict en Dwight Schulz te gast waren afgelopen vrijdag en ik heb vandaag de herhaling toch maar even meegenomen. Ik was zelf van plan om zelf Robert Jensen helemaal de grond in te schrijven, hoewel hij die moeite eigenlijk niet waard is. Deze column verwoord het eigenlijk ook wel goed, hoewel Jensen er uiteindelijk nog te goed vanaf komt.

Vandaag was het de dag van de Persvrijheid. Nou, bij deze:

09 F9 11 02 9D 74 E3 5B D8 41 56 C5 63 56 88 C0


Pagina's

OpenID hier geaccepteerd Meer weten over OpenID
Aangedreven door Movable Type 5.01
www.flickr.com
This is a Flickr badge showing public photos and videos from Peter Zoon. Make your own badge here.

Over dit archief

Deze pagina is een archief van recente berichten in de Dagelijks leven categorie.

Boeken is de vorige categorie.

Everything Zen is de volgende categorie.

De nieuwste berichten zijn te vinden op de hoofdpagina of kijk in de archieven om alle berichten te zien.